Dziecięcy bal

Ten rok jest wyjątkowo specyficzny jeżeli chodzi o organizację imprez urodzinowych. 

Nie da się jakoś na raz, w jednym dniu, jednorazowo ... wszystko robimy po kilka razy. 

Bo ktoś nie może, bo ktoś przyjdzie kiedy indziej, później, wcześniej, o innej porze. 

Czy mi to przeszkadza? Czy odczuwam to negatywnie? Jakoś tak wyjątkowo spokojnie do tego podchodzę, bez nerwów, bez szału. Staram się za to, by każda taka impreza była wyjątkowa.  Nie dla gości :P Oni przychodzą, przyjeżdżają na godzinkę, dwie i jadą dalej. Oczywiście przygotowuję poczęstunek, kawą - herbatą chętnie uraczę, posiedzimy, pośmiejemy się - jak to dorośli! 

Ale Dzieci ... to one w tym wszystkim są najważniejsze.

spacerkiem w kolejny rok życia

To już 5 lat minęło. 

Pięć lat szczęścia, uśmiechu i radości. 

Pięć lat jesteś już z nami Roksanko!

Wciąż pamiętam twe kolki, 

nocne posiadówy do rana z muzyką w tle,

 pierwszy ząbek, kroczek, pierwsze urodzinki ...

Już za kilka dni zaczynasz przygodę ze szkołą, a dla mnie wciąż jesteś taka mała. 

Opiekuńcza, obowiązkowa, nerwowa i szalona w swej radości - taka jesteś. 

Tak wiele mi pomagasz, tak chętnie poznajesz nowe rzeczy.

Cieszysz się każdym dniem, z życia czerpiesz garściami, pragnąc wciąż więcej i więcej.

To już rok ...

Fala wspomnień zalała me serce. 
 W zeszłym roku, o tej porze siedziałam na łóżku szpitalnym nie mogąc zasnąć. 

Tak, to ten dzień. 
06,08,212 roku przyszli na świat. 

Nie spieszyli się, nie poganiali, na porodówkę szłam z książką i myślą, że wiele jeszcze godzin minie nim urodzę. Zabrali mnie o dziewiątej rano. Położyłam się, zaczęłam czytać.  Nie było skurczy, rozwarcie na cztery, czyli tak jak i tydzień wcześniej, szyjka na 1,5 czyli też bez zmian. Ale nie chcieli mnie już na patologii trzymać. Nie mogli już patrzeć jak z prostymi nogami na łóżko próbuję się wdrapać, bo tak spuchnięte były że zginać ich nie mogłam. Nie mogli patrzeć jak kulam się dzień w dzień zaliczając kilometrówki na korytarzu, drepcząc wciąż tam i z powrotem, tam i  z powrotem ... Koleżanki z patologii jedna za drugą wychodziły ze szpitala, niosąc na rękach swoje skarby. Ja trwałam. Codziennie pytali - i jak? Co wieczór sprawdzali, czy aby skurcze nie przyszły, czy to nie czas. 39 tydzień. Ciąża bliźniacza. Dla nich to był fenomen. Ale w końcu ile można czekać?

 Wygnali mnie więc - rodzić. 

Elina na karuzeli życia

Wybaczcie mi chwilową ciszę na blogu, 

lecz w koło tyle się dzieje na raz, że nie wyrabiam.

Za dwa tygodnie chłopcy skończą roczek. 

Za cztery - Roksanka będzie miała urodziny. 

Nie mam kompletnie pomysłu na prezenty. 

Nie mam pomysłu na tort, na przyjęcie, na nic ... w głowie pustka.

Mamy za to dwóch nowych domowników. 

Elina i jej brat zamieszkali w słoiku i są chwilowo ulubieńcami Roksanki. 

Od razu mówię że to nie myszki :D

Zgadniecie czym są Elina i jej brat?

Spróbujecie zgadnąć? 

Jestem ciekawa waszych pomysłów ... 

Kogoż to moja Roksanka mogła przygarnąć.

Kto mieszka w słoiku?