Dziennik Covidziaka

28 października – środa.  Pojawiło się sporadyczne pokasływanie. Nie wiążę tego z chorobą. W końcu to jesień. Ona ma swoje prawa. 

30 października – piątkowe popołudnie. Tak bardzo zaczęły boleć mnie plecy.  Oba boki, od pasa w górę, na szerokość dłoni. Wieczorem pojawia się gorączka: 37,4'C. Ani ból pleców, ani gorączka zbytnio mnie nie martwi. Plecy bolą przecież często, a taka temperatura ... to w sumie nie gorączka przecież.

Trzynastego

Nie no dziś piątek? Piątek 13? Co tam, to jakieś przesądy. Przecież dzień tak zwyczajnie się zaczął … zaspaniem. No ale to nie dzień taki, tylko te pająki, co śniło mi się ze zza komputera wyłażą...  Tak ,te, co spryskane preparatem odgrzybiającym, zamiast paść zaczęły latać, i duże się zrobiły takie, że jak człek laczkiem dotknął, to miliony małych rozłaziły się po ścianie ukrywając się w najmniejszych zakamarkach by rosnąć … i znów się dzielić. O te właśnie! 

przerażona

Wiecie jakie to uczucie, gdy strach jest gęsty i lepki jak mgła?

 Otula cię od stóp do głów, czai się.  Na wskroś przenika ...

Gdy nie jesteś w stanie wykluczyć zagrożenia, 

lecz wiesz że ono jest, realne, namacalne, gdzieś obok ... krąży ... . 

Nie wokół mnie, lecz wokół skarbów moich największych - wokół dzieci.  

Jak chronić, jak tłumaczyć, jak przekazać wiedzę, 

by nie zrazić całkowicie do ludzi, by nie przyczynić się do traumy?

 By nauczyć zachowań, lecz nie przerazić?

spacerkiem w kolejny rok życia

To już 5 lat minęło. 

Pięć lat szczęścia, uśmiechu i radości. 

Pięć lat jesteś już z nami Roksanko!

Wciąż pamiętam twe kolki, 

nocne posiadówy do rana z muzyką w tle,

 pierwszy ząbek, kroczek, pierwsze urodzinki ...

Już za kilka dni zaczynasz przygodę ze szkołą, a dla mnie wciąż jesteś taka mała. 

Opiekuńcza, obowiązkowa, nerwowa i szalona w swej radości - taka jesteś. 

Tak wiele mi pomagasz, tak chętnie poznajesz nowe rzeczy.

Cieszysz się każdym dniem, z życia czerpiesz garściami, pragnąc wciąż więcej i więcej.

Chłopaki

Dzień za dniem toczą się jak szalone. 

Chłopcy uskuteczniają wspinaczki wysokogórskie, 

zdobyli łóżeczka, zdobyli dół piętrowego łózka, za nimi już krzesła, fotele, kanapy ...

 ba, nawet stół już zdobyć zdołali. 

Tak wiele rozumieją, tak wiele potrafią, moje urwisy. 

Mówią już mama, tata, koka / cici / koke (kotek), hau hau (piesek),  mnam nam nam (jedzonko) mają milion swoich słów których ni w ząb nie rozumiem za to oni dogadują się doskonale. Robią śmieszne dzióbki gdy zwraca im się uwagę, uwielbiają całusy i przytulaski. Są o siebie zazdrośni i najchętniej chcieli by, by mama przewijała, karmiła, usypiała, tuliła ich i bawiła się z nimi jednocześnie. Potrafią siedzieć pięć minut i zabierać sobie z ręki jedną zabawkę krzycząc na siebie na wzajem piskliwym iiiiiiiiiiiiiiiiaaaaaaaaaaaaaaa 

(jakoś tak z półtorej minuty trwającym). 

A matka nic sobie z tego nie robi!

Mamo! 
Ola zbiła Janka!
Mamoo, Oskar mi przeszkadza!
Mamaaaa, Okaj beja kokiiiii !
Maaaaaaammaaaaaaaaaaaaaaaa, 
maaaaaaamaaaaaaaaaaaa!

Gdzie tam matka, gdy takie rzeczy się dzieją?
Czemu nie reaguje?

Bo nie musi! Obiad robi. Okiem łypie co chwila i mimo wszystko czuwa.  Dobra, zajęta, ale żeby tak? No bo jak można, przecież krzywdę sobie robią? Prawda? Nie prawda! Gdyby działa się krzywda - zareagowała bym. 

A co się dzieje gdy nie reaguję?

Uczą się! Dzieci uczą się dzielić, pomagać, dbać o siebie, pilnować swojego, działać  w grupie, pomagać.  Właśnie w taki sposób.  Może brutalny, może zły, może nieodpowiedni. Bo się dzieje gdy nie rodzic nie przyjdzie? Gdy nie rozwiąże konfliktu za dzieci? 

Simo

Dalej chorobowo, ale bez gorączki już a i katar tak nie dokucza. 

Aspirator wciąż w użyciu, ale już na spokojnie, 

wieczorem tylko ćwiczę chwyty judo na dzieciach, 

by unieruchomić na chwilę i rurkę w nosek wsadzić ... .

Kaszelek za to się przypałętał, ale myślę że z nim poradzi sobie syrop prawoślazowy. 

Idzie ku lepszemu. Na szczęście.

Wczoraj było już we mnie tyle złości, tyle nerwów, że w końcu wygnałam dzieci na dwór. 

Nie poszłam, nie wyprowadziłam, otworzyłam drzwi i rzekłam sio!

Pomogło. 

Złapałam oddech, uspokoiłam się ciut, i najważniejsze -

dzieci przestały płakać, marudzić, bić się, popychać, zabierać sobie zabawki

 i robić po prostu na złość. 

Niespodzianka z lasu

Szum zieleni otacza nas w koło. Zapach ziół miesza się z aromatem lasu.

 Trzask gałęzi, szept wiatru i nagle okrzyk

 Mamo - Tam!

 Znalazłam!

 Prawda że piękne? 

To ja sama! 

Patrz!

 Dwie głowy przytulają się do siebie w niemym zachwycie spoglądając w dół.

Czy to to? 

Czy to tego szukałyśmy?

 Zobacz! 

Jeszcze tam! 

I tutaj! 

Takie malutkie ... malusienieczkie ... Mamo? 

Czy to te kurki co nie chodzą? 

Znalazłam sama? 

Kurki znalazłam? 

Ja? 

Tak Roksanko! 

Znalazłaś! 

Śliczne są! 

Zbierzemy? 

Tak, tak, weźmy je!

Pokażę Tacie! 

Ale wiesz? 

Zostawimy te maluszki? 

One takie nieurośnięte są. 

A one jeszcze urosną to jutro przyjdziemy zobaczyć jakie są duuuże!

Radość dziecka nie zna granic. Małe tsunami szczęścia pół lasu wystraszyło swym wrzaskiem!

Ale jak tu strofować dziecko, tak dumne ze swojego odkrycia?

 Że ona sama? Że może? Potrafi? Poznaje?

Ostatni spacer po lesie zaowocował znalezieniem Kurek,

 które skrupulatnie zebrane wylądowały w pysznym sosie. 

Tylko te malusieńkie zostały. 

Bo może jutro przyjdziemy i może już będą duże :)

Oprócz tych kurek jedną jeszcze niespodziankę przyniosłyśmy z lasu. 

Ale już nie tak miłą. W sumie, to bardzo nie miłą i bardzo nie chcianą. 

Uczepiła się Roksanki jak rzep psiego ogona. Lub jak kleszcz. 

Bo to kleszcz właśnie, uczepił się dziecka mego. Dobrze, że jeden tylko. 

Ale to i tak o jeden za dużo. 

A tak się człowiek stara, tak zabezpiecza, a i tak jakiś dziad się wczepi.

 Ale nic to. Paskuda bezpiecznie usunięta i tylko obserwować miejsce zostaje. 

Ale dobrze będzie. 

Ważne, że Kurki są!

 I że Roksanka sama je znalazła!

 Moja dzielna córeczka :)

Wyprawa na koniec Tęczy

Chciałam bajkę na konkurs napisać, ale wyszła o dużo za długa, 

a że dziewczynkom tak bardzo się podoba, wstawiam ją tutaj. 

Mam nadzieję, że i wam się spodoba :)

Wyprawa na koniec tęczy

Słonko się za oknem chowa, czas przytulić do podusi

swoją główkę pełną marzeń, wszak odpocząć przecież musisz.

Zamknij oczka, foczkę przytul, ona też zmęczona jest,

bo dzień miała pełen wrażeń, chcesz to Ci pochwali się.

Mała foczka wyobraź sobie, do krainy się udała

pełnej magii i kolorów, bo ją bardzo poznać chciała.

Morze wielkie przepłynęła, pokonała tysiąc fal

by się dostać na skraj tęczy, tam gdzie jest dla foczek raj.

W trakcie wielkiej tej podróży, gdy mijała jedną z fal

usłyszała płacz syrenki i zrobiło się jej żal.

Więc oglądać się zaczęła, skąd ten płacz dochodzić może?

Może z góry się dobywa? Z boku? Nie! To z dołu może?

Fale dudnią jej nad głową i wciąż słyszy syren śpiew,

Mała syrenka na dnie morza, woła „zaplątałam się”

Foczka chwili więc nie tracąc, siły wnet zebrała swe

łapkę dała, pociągnęła i syrenka wolna jest!

Och dziękuję moja mała, bo już siły brakło mi,

mama pływać nie kazała, ja nie posłuchałam jej.

Teraz nie wiem, gdzie mój domek, jak mam drogę znaleźć mą

Foczka na to – ja pomogę, wiem gdzie twój syreni dom.

Popłynęły wspólnie, razem, tam gdzie jest syreni śpiew

Gdy dotarły – pełno szczęścia! Nikt tu nie krył swoich łez!

Mamo, bardzo cię przepraszam, że nie posłuchałam Cię

Chciałam przygód przeżyć masę, ale zaplątałam się.

Mała Foczka mi pomogła, Foczko, ja dziękuję Ci

i przepraszam, bo przeze mnie, nie dopłyniesz tam gdzie chcesz.

Nie martw o mnie się malutka, jutro też wyruszyć mogę,

Najważniejsze, że ja dzisiaj się wybrałam w taką drogę!

Że pomogłam, tak się cieszę! Chociaż mała jestem tak,

To mam siłę serca mego! A podróży mi nie żal.

Mama Małej tej syrenki, rzekła foczko – prezent mam!

Miękkość piany, świeżość morza, delikatność morskich fal,

Barwy z morza wyciągnięte, od nas, syren, daję ci

Byś już zawsze mogła w pięknej, tej pościeli o nas śnić.

Foczka piękny uśmiech dała, w zamian za ten piękny dar.

Spakowała swój plecaczek, bo do domu ruszać czas.

Teraz śpi w ramionach twoich, i o morskich toniach śni

A ta miękkość, i ten zapach, zasnąć wnet pozwolą ci.

Bo ta foczka tak malutka, bardzo mocno kocha cię,

Z tej miłości przeogromnej, co najlepsze daje ci.

Zamknij oczka, połóż główkę, o przygodach foczki śnij

Niech ten zapach i te barwy we śnie cię odwiedzą dziś.  

                                               Autor: Monika P.

Zdjęcia znalezione w google.pl

Co myślicie?
Podoba Wam się? 
Czy jednak nie bardzo?
Jestem ciekawa Waszych opinii :)
Szczerych opinii :D

Nie wyrażam zgody na rozpowszechnianie bajki w całości lub części bez mojej zgody. 

Plastycznie i nie tylko :)

Wiecie co o planach myślę? Wiecie. 

Więc nie przyznam się głośno że plany na piątkowy dzień miałam wielkie. Tak wielkie jak to jezioro, nad które wybrać się coś nie możemy, i jak ten las w którym jagody czekają ... tak wielkie jak to wszystko, co marzy mi się od dłuższego czasu zrobić i co nie wychodzi :D

Nie dość że za oknem od samego rana deszcz i pranie które na doschnięcie zostawiłam od nowa musi doschnąć, nie dość że wiało chwilami szalenie, to jeszcze ja sama jak przez wyżymaczkę przepuszczona i z bolącym gardłem dzień przywitałam. Do południa lewitując w stanie "mnie tu nie ma" po południu dałam się chociaż dzieciom kreatywnością wykazać. 

Bałaganu nie pokażę jaki przy tym powstał. Grunt, że dzieci się dobrze bawiły. 

A bałagan i tak widać, co wam będę humor poprawiać że u Was czyściej, jak i tak wiem że to prawda :D

Jako że Kropelki miłością pałają wielką i niespożytą do prac plastycznych, a mama leniwa i oszczędna, dała dzieciom jedno pudełko farbek, jeden pojemnik z wodą, jedną kartkę, rozścieliła na podłodze ceratę i rozsiadła się z kawą i książką coby relaksu trochę zaznać. 

A co się działo na podłodze?

Niestety w związku ze zbytnim zaangażowaniem, najmłodszych członków rodziny, dziewczyny przeniosły swą twórczość na ławę, burząc moją oazę spokoju. Wybaczyłam im jednak,  bo jak tu się gniewać gdy twórczość aż biła z ich twarzy :) 

A efekt końcowy hmm ... oceńcie sami :D  

Nie koniec to jednak szaleństw,

 bo gdy praca poszła się suszyć, a dzieci zażyły kąpieli,

 Roksanka, jako główny prowodyr zamieszania postanowiła zająć gromadę inną konstruktywną zabawą, którą de facto znamy wszyscy i myślę, że każdy w dzieciństwie uwielbiał tak się bawić :)

Stara dobra baza,

 gdziekolwiek zbudowana, jakkolwiek zrobiona zawsze wywołuje mnóstwo pozytywnej energii.

 Z początku na górze były poduchy, jednak chłopcy stwierdzili że mogą się one przydać do czegoś jeszcze :)

Mamooo! Tu jest dziura!

 Tak pewnie z radością wykrzyczał by Oskar, gdyby już mówić potrafił :D

A tak poważnie, to jako że Janek przyłapany został przez rodzicielkę na próbie wydostania się górą z łóżeczka, postanowiliśmy zacząć uczyć chłopców wychodzenia z łóżka ... dołem. 

Jak to się nam uda - zobaczymy :) Ale zawsze to jednak bezpieczniejsze niż wypadnięcie górą. 

Rosną te moje Kropelki, rozwijają się w tempie, które mnie samą  przeraża. 

Czas leci, biegnie, a ja mogę tylko próbować nadążyć. 

Co nie zmienia faktu, że i tak jestem dumna!

I znowu te ząbki ...

Wczoraj pochwaliwszy moich łobuziaków, dziś ponarzekać na nich muszę

Czemu? 

Wraca do nas temat ząbków, boleśnie, marudnie i niezbyt niestety przyjemnie.

Zwłaszcza dla innych. Zwłaszcza dla mnie samej. 

Chłopcy upodobali sobie niestety porę karmienia, jako dobry sposób na masaż dziąsełek. 

Nie było by w tym nic złego, gdyby nie te dwa dolne ząbki, którymi patrząc mi w oczy wpijają się bezlitośnie, wgryzają i trzęsąc główką ciągną w swoją stronę. 

Był już moment, że myślałam że wyjdą kolejne,

że będzie chwila spokoju, 

ale ustała na jakiś czas ich płaczliwość i potrzeba gryzienia w kółko wszystkiego, co popadnie, 

by teraz powrócić ... ze zdwojoną siłą niestety. 

Wczoraj oberwałam tak mocno, 

tak mocno Oskar mnie ugryzł, 

że obrażona odmówiłam podania mu piersi i przez pół godziny okład robiłam, próbując krwawienie zatamować. Nie było mi do śmiechu. 

Pierś cała z bólu pulsowała, a od dołu rana, na dwa zęby szeroka, krwawiąca, boląca jak diabli. 

Jemu też nie było, bo mleka nie chciał, stał obok mnie, płacząc, ręce wyciągając, bo chce ... 

Nie dałam, dopóki krew leciała, nie dałam. 

Potraktowałam dentinoxem, potraktowałam ibupromem, 

siebie jedynie zimnym okładem traktując

i gdy Oskar uspokoił się w końcu, a ja ranę do przyzwoitości doprowadziłam

 ze strachem i obawą z powrotem do piersi przystawiłam. 

Tym razem było dobrze. 

Musiało go boleć, wiem, rozumiem że ząbkowanie to bolesna sprawa, ale gryźć siebie też nie pozwolę.

Nie tak, nie w ten sposób. 

Zwłaszcza że chłopcy doskonale rozumieją, że niektórych rzeczy po prostu nie mogą. 

Inna sprawa że i tak próbują, ale wiadomo, że na wszystko potrzebny jest czas. 

W tej walce z ząbkami mamy nowego sprzymierzeńca. 

Jest z nami od trzech tygodni. 

O czym mowa? 

To nowy gryzak, który otrzymałam od firmy MAM  Baby do przetestowania. 

Jesteście ciekawi jak się sprawdza?

Czy radzi sobie z bolącymi dziąsełkami?

Czy pomaga?

Czy chłopcy go lubią?

Zapraszam TUTAJ!

Wszystkiego się dowiecie:)

Czy to już?

Serce moje z dumy puchnie i radość mnie rozpiera!

Moje dwa urwiski chodzić zaczynają!

Coraz częściej puszczają się i po kilka kroczków sami robią!

Ja nie ingeruję, nie uczę, nie wyciągam rąk, nie wołam. 

Jestem blisko. Obserwuję 

i za każdy kroczek buziaka wielkiego daję. 

Jeszcze miesiąc do pierwszych urodzin, a oni już, teraz, sami z siebie z radością odkrywają w sobie tą zdolność do poruszania się na nóżkach. 

I widzę jaką im to frajdę daje, z jaką radością te kroczki pierwsze stawiają,

 jak są przy tym radośni i jak ostrożni ... 

to piękny moment, piękna chwila, radość odkrywania, że sami, że mogą, 

że szybciej i sprawniej ... 

to wspaniałe uczucie, móc być częścią tego odkrywania, 

być częścią tej radości wielkiej, być obok, tak blisko ... 

i choć mam często ochotę przytrzymać, złapać, pomóc, podać to tego nie robię. 

Nie chcę popędzać, uczyć na siłę, nie chcę poganiać czy bić rekordów ... 

oni sami je biją. 

Walczą ze sobą, ze swoim lękiem, ze swoim ciałem, 

stoją i widzę jak patrząc na stopy myślą, co dalej? 

Którą podnieść, którą przesunąć? 

Nieśmiało próbują, chwieją się, kucają, by za chwilę, 

za moment kroczek ku przyszłości kolejny postawić 

i z uśmiechem szukają mnie wzrokiem, widzą mój uśmiech, 

próbują znowu, kolejny kroczek ... siadają. 

Wtedy biegnę, całuję, przytulam do serca, oczami duszy już widząc jak po domu biegać będą,

 odkrywać świat na nowo, po raz kolejny ucząc się, smakując życie nie z kolan,

 z podłogi, lecz jak inni, na dwóch swoich nóżkach.

 I rączki swobodne, nie ograniczone koniecznością współpracy z nogami

 coraz ruchliwsze są, sprytniejsze, ciekawsze. 

Stół już pusty, bo rączki swobodne dalej sięgają i więcej mogą. 

Szafki gumkami powiązane tworzą nowy wymiar rozrywki. 

Teraz to co u góry korci, ciekawi, przywołuje kusząc wizją dobrej zabawy 

z pilotem, telefonem, miseczką ... 

a ja sama, to chrupka, to kawałek jabłuszka na stole zostawiam, 

by mogli sami sięgnąć, chwycić i z radością szaloną do pyszczka wsadzić zdobycze. 

Zaczyna się nowy etap, kolejny kroczek w rozwoju, a ja,

 ze szczęściem ale i odrobiną nostalgii myślę, 

że jeszcze niespełna rok temu, jak balon spuchnięta leżałam licząc ich ruchy,

 zastanawiając się, jak będzie, rozmyślając jak ja dam radę,

i jednocześnie pragnąc przytulić, ucałować powitać na świecie moje kochane Kropelki.

 A oni już chodzą ... 

Żałuję tylko że telefon współpracy odmawia, lecz jak tylko będę mogła, 

jak tylko mi się uda, to zdjęcia zrobię, by utrwalić te chwile. 

Pierwsze chwile samodzielności. 

A jeszcze niedawno było tak ...

A w głowie wielki szum ...

W głowie mi huczy, szaleję w środku, czekam, aż będę mogła zwolnić ... 

telefony, telefony i jeszcze raz telefony ... . 

Szukam miejsca, poradni endokrynologii dziecięcej gdzie przyjmą Olunię wcześniej niż w maju 2014 roku ... na kasę chorych oczywiście. 

W międzyczasie próbuję załatwić dla niej skierowanie na oddział 

- tam diagnostyka była by pełniejsza. 

I może w końcu ktoś by mnie uspokoił. 

Niestety skierowanie muszę próbować załatwić,

 bo bez proszenia, błagania grożenia i krzyczenia się nie da ... . 

Zanim jednak dostanę skierowanie, muszę prywatnie Oluniu badania hormonalne zrobić. 

TSH chociaż. Bo bez tego dalej nie ruszymy. 

Lekarka rodzinna twierdzi że to nie w jej gestii i mogli to zrobić w szpitalu, 

w szpitalu twierdzą że skierowanie może dać lekarz rodzinny i zrobili tylko USG piersi i morfologię.

 Jeden na drugiego spycha odpowiedzialność i koszty, a po środku stoję ja i próbuję cokolwiek wskórać. Mam nadzieję ze do końca tygodnia będziemy mieli wyniki z badań 

- i wtedy, jeżeli oczywiście wyjdzie coś nie tak, będę mogła jechać po skierowanie na oddział. 

Jeżeli wyniki będą dobre, zostaje konsultacja i szczegółowe badania ale prywatnie 

- lub w maju 2014 r na kontrakt. 

Ze szpitala dowiedzieliśmy się tyle, że malutka ma guza w prawej piersi,

 najprawdopodobniej hormonalnego i lekką anemię.

 To wszystko. 

Celem dalszej diagnostyki skierowali nas do poradni przy Akademii Medycznej, gdzie okazało się że nie dostali kontraktu z NFZ na nowych pacjentów, więc nas nie przyjmą. 

Skierowali nas więc na Polanki a tam pierwszy wolny termin na maj 2014 właśnie. 

Czyli de facto dalej nic nie wiem, ale jestem o zmianę nowotworową spokojniejsza, bo dwie osoby robiły USG i obie potwierdziły że najprawdopodobniej są to zmiany hormonalne.

Ktoś tam gdzieś tam rzekł że w takim bądź razie nie muszę się spieszyć bo dzieci czasem tak mają. 

Ale szpital nie zwrócił uwagi na chociażby nadmierne owłosienie na pleckach, karku i rączkach z tyłu. 

Dlatego wolę powalczyć, pokombinować, by usłyszeć że na prawdę wszystko jest ok i mogę być spokojna. 

Ale nie chcę czekać na te słowa rok. 

Bo jeżeli jednak coś jest nie tak, jeżeli malutka rozwija się zbyt szybko, coś źle funkcjonuje, coś jest zaburzone - ja chcę to wiedzieć jak najszybciej, by jak najszybciej działać!

Myślę, że każda mama to zrozumie. 

Tą moją potrzebę pewności. 

Potrzebę zapewnienia, że moje dziecko jest zdrowe.

Że ktoś to sprawdził na prawdę, ocenił, porównał i potwierdził. 

Teraz, zaraz, 

nie za rok ... 

Palec u nogi i miska na spacerze.

Wczorajszy dzień był cudny :)

Prawdą jest, że do 17 godziny z domu nie wychodziliśmy - tak ciepło było,

Prawdą, że jak milion razy wcześniej, przyfasoliłam małym paluszkiem u nogi w szafkę, 

który na skutek owego zderzenia barwę zmienił na sino-czerwoną,

 i taki jakby siniak między nim a drugim palcem powstał ... 

ale nie boli jakoś strasznie o czym świadczyć może chociażby fakt, że ubarwienie to zauważyłam dopiero wieczorem idąc myć nogi  ... .

Na FB straszą mnie złamaniem albo zerwaniem torebki stawowej, 

więc jak koloru nie zmieni to pójdę chyba dla świętego spokoju 

pochwalić się lekarzowi moim różem na paznokciach :P

Jako że około 17 słońce za chmurami się skryło, skorzystaliśmy z okazji i pojechaliśmy na spacer. 

W sumie to siły były wyrównane, bo trzy osoby szły i trzy w karocach swych jechały :P

(Mała rada - jeżeli mieszkacie na wygwizdowie, z polnymi drogami w tle, i po nich to głównie przemieszczacie się Karocą, nie kupujcie spacerówki ze skrętnymi kołami ... musiałam wózek Oli głowie rodziny przekazać bo nie mogłam opanować szaleńca, który za nic polecenia moje mając jeździł tak, jak mu się żywnie podobało ... )

Poszliśmy więc z dziećmi na spacer, wybiegała się Roksanka, wyszalała ... . A później?

Później okazało się, że przyjemna bryza chłodząca nas podczas spacerku uciekła w siną dal, 

więc by spokój mieć święty i oczy nacieszyć radością dzieciaczków, 

ciesząc się przy tym że tak prozaiczna rzecz jak miska z wodą frajdę taką przynieść mogą ... 

postawiłam takową przy drzwiach balkonowych.

 A co na to dzieci? 

Zobaczcie sami! 

Później było jeszcze lepiej, bo maluszki stwierdziły że chlapanie nie wystarczy, 

więc wsadziłam golusieńkich do misek i szaleli ...!!! 

Wszyscy w pobliżu przy okazji darmowe chłodzenie mieli :P

Ale tu zdjęć nie dam :) 

Możecie sobie wyobrazić tą radość dwóch golasków, 

pluskających się na świeżym powietrzu. Golusieńkich jak ich Pan Bóg stworzył :)

Roksanka

Nie lubię domowych porządków! 

A wy lubicie? 

Zaraz północ, a ja rozglądając się po domu stwierdzam, 

że jak bym dziś nie kiwnęła placem to i tak mieszkanie wyglądało by tak samo ... . 

Od rana porządki, obiad, porządki, kolacja, porządki, usypianie ...

 i dalej mam w domu bałagan. 

Ehh. Ciężkie jest życie mamy. 

I to niezależnie od tego ile ma się dzieci. 

Czasem jedno dziecko potrafi nabałaganić tak, jak by co najmniej cały oddział przedszkolny przemaszerował przez dom. 

Moje dzieci są tego znakomitym przykładem. 

A największym autorytetem w tej kwestii jest Roksanka. 

Nie wiem czy nauczę ją kiedyś, żeby po sobie sprzątała ... jej zabawy są tak ... nieskoordynowane? 

Co dwie minuty bierze nową rzecz, 

co chwila coś innego a poprzedniej zabawki oczywiście na miejsce nie odłoży, bo po  co, przecież za chwile będzie się nią bawiła!

 Z ubraniami jest tak samo. 

Kocha się stroić, przebierać, ale ubrania które zdejmuje najczęściej rzuca tam gdzie stoi.

 Mówimy, tłumaczymy, rozmawiamy, pokazujemy, 

wskazujemy zabawki jako jeden z głównych powodów jej urazów 

(wiecie, potknięcie się o lalę, stanięcie na klocka, kredkę, połamanie foremki której się nie zauważyło ... ) Ale jakoś nie możemy na nią wpłynąć. 

Ona po prostu ma chyba tyle myśli w głowie, że nie nadąża sama za sobą :)

Ale ćwiczymy, uparta jest mama i gdacze co chwila, bo jak nie zagdacze to Roksanka nie zrobi. 

Ale ile bym na nią nie narzekała, to i tak muszę stwierdzić, że bez niej miałabym dużo gorzej.

 To ona pilnuje chłopców i Oli, gdy ja szykuję obiadek, 

to na odciąga od moich nóg chłopców, gdy idę z talerzem zupy 

i nie zdążę umknąć przed sprytnymi łapkami chłopców,

 którzy zaraz stają przy moich nogach próbując sięgnąć jak najwyżej. 

To ona urządza przedstawienia, pokazy mody, tańców, wymyśla wierszyki które potem namiętnie recytuje naszej małej widowni. 

Mąż mój swój prezent na Dzień Ojca dostał w chwili, gdy Roksanka po raz pierwszy zobaczyła reklamę z Oreo. 

Sama, bez niczyjej pomocy, w tajemnicy przed wszystkimi przygotowała laurkę dla Tatusia ... . 

To wspaniała, bardzo ufna względem innych dziewczynka. 

Czasami mnie to martwi. 

Bardzo martwi. 

Ona nie boi się obcych, nie wstydzi się. 

Każdego wita jak domownika, od razu zasypując gradem pytań i zapraszając na nocleg i posiłek ... . 

Każdy jest "Swój", każdy to wójek, ciocia ... rodzina. 

I wiem, niestety wiem, że to moja wina. Za szybko poszłam do pracy, za wiele miała opiekunek, gdyż każda się godziła, by to dniu, tygodniu stwierdzić, że jej jednak za ciężko ... 

W sumie, zanim znaleźliśmy dopowiednią dla niej opiekę, Roksanką zajmowało się sześć osób. 

I jak ja mam teraz nauczyć ją dystansu do obcych? 

Jak pokazać, że nie każdy jest swój, 

że na świecie nie ma tylko wójków i cioć,

 że gdzieś tam, może czychać na nią niebezpieczeństwo?

 Jak obronić ją przed potencjalnym zagrożeniem? 

Jak naprawić swój błąd?

Strach ma Wielkie Oczy ...

"Dawno, dawno temu. za siedmioma górami, za siedmioma rzekami, za żółtymi dolinami żył sobie strach. Strach był STRAAAASSSZZZNNYYY. 

Strach był STRAAAASSSZZZNNYYY i porwał Roszpunkę. 

I ten STRAAAASSSZZZNNYYY strach przeciął ją na pół i zjadł. 

Upiekł ją w ogniu. 

A potem skakał ... tak skakał !! 

Głośno bardzo skakał! 

A potem się turlał i kręcił ten strach!

 Taki był STRAAAASSSZZZNNYYY! 

A potem zwymiotował ją strach, bo był STRAAAASSSZZZNNYYY. "

Taką oto bajkę, na dobranoc usłyszała Olunia. 

Nie, nie ode mnie. Od męża również nie. Od kogo więc?

 Kto dzieciom takie bajki na dobranoc opowiada? 

Tak, Roksanka! 

Moja Kochana Córeczka postanowiła ululać Olunię, 

a jako że co wieczór staramy się czytać im (lub wymyślać i opowiadać) jakąś bajkę,

 to i Roksanka postanowiła spróbować swych sił w tej dziedzinie. 

A teraz mama siedzi i zastanawia się, skąd jej dziecko czerpie pomysły. 

Skąd ten Straszny Strach? 

Czemu Straszny Strach kogokolwiek rozcina? 

Czemu piecze na ogniu i zjada? 

A w dodatku jeszcze wymiotować mu się zdarza ... . 

Przyznaję, że w czasie opowiadania bajki musiałam usta kołdrą zakryć,

 a i tak zostałam pouczona że w czasie bajki należy być cicho i słuchać. 

Ale nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. 

Bajka znakomicie okraszona animacją i ruchem, 

straszność stracha doskonale podkreślona,

 jego poczynania zaś wspaniale zobrazowane mimiką i gestem - to wszystko spowodowało, że bajka zamieniła się w cudny spektakl. 

Cudny, ale też straszny ... .

Dlaczego Roksanka opowiedziała akurat taką bajkę? 

Dlaczego ta bajka była taka straszna? 

Widzę wiele plusów ... 

bo wiem, że Roksanka pamięta na przykład to,

 że zaraz po jedzeniu nie należy skakać i się turlać, bo może się to skończyć nudnościami ...

 ale sama koncepcja trochę mnie przeraziła! 

Nie oglądamy strasznych bajek,

 nie czytamy baśni ze smutnymi zakończeniami, 

nie straszymy tym co nie znane,

 a jednak głównym bohaterem bajki wymyślonej przez Roksankę, 

jest właśnie Straszny Strach. 

Skąd się wzięła ta mara?

 Jak dobrze zna ją moje dziecko? 

Zdarza się, że śnią się Roksance koszmary. 

Wiem, że to w dużej mierze moja wina. 

Dlaczego? Bo oglądam wiadomości. 

Nie zawsze. W sumie to rzadko. Ale oglądam i nie wyganiam dzieci. 

A one tak wiele rozumieją ... pożary, powodzie, wypadki ... .

 Ona to widzi. Rozumie.

 I gdzieś to w niej siedzi. 

Co zrobić? 

Nie oglądać? 

Wyganiać do innego pokoju?

 Ktoś powie że trzeba tłumaczyć. 

Ależ ja tłumaczę, wszystko o co zapyta, czego jest ciekawa, staram się przedstawić w sposób, który będzie dla niej jasny, zrozumiały i odpowiedni do wieku.

Roksanka zna numer alarmowy, wie kiedy i w jakich sytuacjach powinna go używać. Tłumaczymy, w jakich sytuacjach, jak należy się zachować. 

A może właśnie tu jest problem? 

Może za szybko uczymy ją takich rzeczy? 

Może to jeszcze nie czas?

A może to zupełnie normalne? 

Czy dzieci w wieku pięciu lat tak właśnie mają? 

Podpowiedzcie, pomóżcie. 

Idę się zdrzemnąć i pomyśleć, 

jak przeprowadzić kolejną dorosłą rozmowę o strachu. 

Jak dowiedzieć się, skąd ten strach się wziął. 

A wtedy pomyślę - jak go z naszego domu wyrzucić. 

Straszzne oczy Stracha w wykonaniu Roksanki :)