Energia jesieni

Tegoroczna jesień, dała o sobie znać z przytupem. Już od początku września, wciąż siąpi deszcz, wciąż słońca, jak na lekarstwo, a i temperatury nie dają nam się porozpieszczać, oscylując, w dzień,  w granicach 15 - 17 stopni Celsjusza. Wokoło wciąż  jakoś tak mokro i smutno, aż chce się zakrzyknąć "Lato, wracaj do nas".  Wróci, tak jakoś za niecały rok pewnie, tymczasem trzeba radzić sobie jak co roku, z brakiem energii,  chęcią owinięcia się w kołdrę i obudzenia się późną wiosną. Z "nie chce mi się", "nie mam siły", "zmoknę", "zmarznę" i "dajcie mi spokój". 

Bunt dwulatki?

Nie, nie i nie. 

Wiecie, ile razy dziennie można usłyszeć to słowo? 

W różnym natężeniu, o różnym stopniu głośności,

 w najróżniejszych sytuacjach - ciągle i w kółko jest NIE. 

Tak,  to Ola ostatnio pokazuje nam swoją przekorę. 

Nie chce jeść, ale gdy sami jemy podsuwa się do talerza z otwartą buzią.  Twierdzi, że nie ma kupy, a zapach unosi się taki że połowa mieszkańców naszej miejscowości w maski gazowe  chyba powinnam zaopatrzyć.  Nie chce się bawić, nie tym, nie tamtym, po czym wybiera to, czym akurat bawi się ktoś inny.    Nie będzie malowała kredkami bo woli mazaki, które schowane są na górnej półce w szafce i oczywiście sama kombinuje jak się do nich dostać.  Nie chce spać, ale wygoniona w końcu do łóżka z nakazem połóż się - zasypia w pół minuty.   wszystko z fochem, płaczem i marudzeniem.   Wszystko na nie.  Chyba dopadła nas zmora. 

Uwaga! Kleszcz!

Zielone łąki, lasy kuszące ciszą i spokojem, wypoczynek nad jeziorem, piknik w parku - tak przeważnie spędzamy latem czas wolny.  My ostatnio spacerowaliśmy po lesie i jak wiecie do domu wróciliśmy z niechcianym bonusem w postaci kleszcza.